Masaya ka ba? TANONG NG KAIBIGAN

Ang mga Pilipino ay kilala bilang masayahing tao. Ngunit masaya parin nga ba? Sa kabila ng kahirapan ng buhay, mataas na pamasahe, dumadaming pangangailangan. Lumalaking pamilya tumataas ng gastusin, matrikula at ang walang humpay na bakbakan sa Mindanao. Dagdag pa ang hindi makalidad na serbisyo ng bawat kompanya na nagiging dahilan ng panghihinayang ng mga Pilipino.

Sa aking pagtatanong mula sa iba’t ibang tao kahit na ganito ang buhay Eh! ayos lang daw basta’t buo ang pamilya. At ang iba naman eh yosi, barkada, tropa, kamag-aral, girlfriends at boyfriends lang Eh! Okay na! mukhang mahirap yata iyon!! Papaano nalang kung ang lahat ng iyon ay mawala… Masaya pa rin ba sila?

Mayroon akong isang simpleng kwento mula sa librong aking nabasa tungkol sa buhay ni Ruben at ang kaibigan nyang puno sa likod ng kanilang bahay.

Noong ipanganganak palang si Ruben ang kanyang ama ay nagtanim ng puno sa likod ng kanilang bahay. Hanggang sa maging 7 taong gulang na si Ruben. Nagsimualng magsalita ng puno sa kanya at ang sabi:

“Maaari ba tayong maglaro?”;

“ Hindi na ako makapaglalaro pa. pagod ako marami akong ginawa kanina” tugon ni Ruben.

“Ah ganun ba? Sige sa susunod nalang hihintayin kita.

Makalipas ang 3 taon muling nagtanong ang puno:

“Maaari ba tayong maglaro?”;

Agad na sumagot si Ruben at ang sabi:

Kailangan ko ng pera. Nais kong pumasok sa paaralan”

“Halika umakyat ka sa aking sanga, manguha ng mga prutas, ipagbili sa palengke at para kumita at makapag aral ka” sabi ng puno.

Hindi na nagdalawang isip pa si Ruben agad niyang ginawa ang sabi ng puno.

Noong 18 taong gulang na siya nagsimula na siyang manligaw. Malaki ang tiwala ni Ruben sa puno para sa kanyang nililigawan kaya kinausap niya ito at sanabing:

“hindi ko magawang I date ang aking nililigawan sapagkat wala akong pera at hindi niya ako sasagutin kapag wala akong sariling bahay.

“sige! Kunin mo ang lahat ng aking mga prutas, ipagbili mo sa palengke at putulin ang aking mga sanga ng sa ganoon makabuo ka ng bahay.

At ginawa ni Ruben

Makalipas ang 12 na taon, samantalang 30 na si Ruben muling nagtanong ang puo sa kanya at ang sabi:

“Maaari ba tayong maglaro?”

Pero muling tumangi si Ruben

“Lumalaki na ang mga anak ko. Hindi ako makahanap ng magandang trabaho para matustusan nang aking pamilya dito sa Pilipinas. Nais ko sanang pumunta ng ibang bansa.”

“halika! Putulin mo ang mga sanga ko, ibenta sa mga may nais magtayo ng bahay,kunin ang mga prutas ipagbili sa palengke at putulin mo ang aking kahoy at gawing Bangka ng sa ganoon. Ay matupad ang nais mo”

Muli ginawa ito ni Ruben nang walang pag aalinlangan

Makalipas ang 50 taon ng pamamalagi sa ibang bansa at ngayong 80 taon na siya. Nais na niyag bumalik sa Pilipinas. Pagod, sakitin, at mahina na.

Muli siyag bumalik sa dati niyang bahay kung saan nakatanim ang puno na 50 taon niyang hindi nakita.

At muli nagtanong ang puno:

“Ruben, maaari ba tayong maglaro?”

“Hindi ko na kayang maglaro pa, malambot na ang aking mga tuhod, mahina at pagod na ako. Patay na ang asawa ko at iniwan na ako ng mga anak ko.” Tugon ni Ruben

“Ako rin ay hindi na maka paglalaro sapagkat ag sakit ng tangalan mo ako ng kahoy ay nandito parin.”

“Halika’t maupo ka dito sa lilim ng mga dahon koat magpahinga kasama ko. Sabi ng puno.”

Ginawa muli ni Ruben ang nais ng puno.

Mahirap humanap ng pera para makabili ng nais natin, mahirap ring humanap ng kaibigang mapagkakatiwalaan natin para maging Masaya..

Ang mga bagay na nabanggit ko kanina ay isa lamang sa mga panandaliang kaligayahan. Dahil ang tunay na kaligayan ay ang pang habang buhay.

Wag nang pahirapan pa ang iyong sarili sa kakahanap ng mga bagay na iyong ikaliligaya. dahil ang panghabang buhay na kaligayan ay nasa tabi mo lang… ang Diyos

Education is the matter of the heart

Don Bosco believed education is a "matter of the heart, “he considered the basic building block of his educative spirit to be love but loving alone was not enough. He was adamant that the young people in his care should not only be loved but that they should also know that are loved. Therefore, love had to be given in a practical expression. This was done via the educative method that he himself called the “Preventive System”. Don Bosco ability to attract boys and helpers was connected to this system.

Preventive derives from a Latin word “Preaveniere” which means to Proceed or to Anticipate to go before

The three components of the Preventive System are reason, religion, and kindness. Music and games also went into the mix.

At the center of Don Bosco’s preventive system is “Pastoral Charity,” of which he wrote: “the practice of the preventive system is wholly based on the words of St. Paul who says, “Love is patient and kind, it is always ready to excuse, to hope and to endure whatever comes.” This love expressed in pastoral action, inclines the educator to love the young person in whatever state he may found, so as to lead him to the fullness of humanity which is revealed in Christ, to give him the awareness and the opportunity of living the life of an upright citizen as a son of God.

Coming from somewhat difficult situation in life, I really long to experience

In this seminary this love that Don Bosco speaks about.

For us seminarians, we live out the matter of the heart in the context of our community living. We are ready to help out at all times day and night. We learn how to express this being available in very practical ways. Sometimes it means going with less food so that our companions may have their share, at other times it means not playing a game as if we were a one man team. Again it may mean that we see the reasonableness of the rules and structures in the seminary.

And above all it would mean that we are all moved by the same compelling force that moved Don Bosco – the love that he experienced from Jesus in the Eucharist. “Caritas Christi impellit nos.” The love of Christ is our compelling force

ANG LARO NG BUHAY KO.....

Ang sayang malaro di ba? Gustong gusto kong naglalaro kasi marami akong nakikilala, nakapagpapalakas ng resistensya at nagbibigay ng kaligayahan. Kaya lang kung minsan at hindi maiiwasan na sa laro ay may natatalo, nasusugatan sumusuko at ang maganda ay may nananalo. Ang buhay ay parang isa ring laro minsan masaya, minsan malungkot minsan may nadidisgrasya at namamatay. Ngayon ikukwento ko sa inyo ang laro ng buhay ko.

Nag simula ito noong Ika- 4 ng Enero taong 1992. Ang larong ito ay naganap sa lungsod ng Mandaluyong ng mahigit labing-anim (16) na taon. Apat kaming magkakapatid at ako ang panganay. Pumasok ako ng paaralan noong ako’y limang (5) taong gulang pa lamang. Hinahatid ako ang aking ama araw-araw. Nang ako ay nasa ikalawang baitang na ng elementarya. Yumao ng maaga ang aking ama sa edad na anim na putpitong (67) taong gulang. Naging isang malakas at malaking batok ito para sa akin. Kung baga sa laro parang bigla kang pinasahan ng bola na hindi mo naman alam ang gagawing mo. Mahirap talaga para sa akin ang mawalan ng ama lalo na’t panganay pa ako. Parang laro na bigla ka nalang iiwan ng kakampi mo. Napag isip-isip kong kung patuloy akong mananatili sa ganito eh baka wala akong marating. Dahil dito agad kong sinimulan ang pakikipaglaban ang laban na ang tanging kakampi ko lang ay ang hinaharap. Kailangan kong tanggapin ang katotohanan ng buhay, na pati ang mga pangarap ko ay kailangan ko ng iwanan.

Tanging si Ina’y lamang ang nagtatatrabaho sa aming pamilya. Pinipilit pagkasyahin ang kakarampot na sweldo sa aming araw-araw na pangangailangan, pagkain at pam matrikula. Hanggang sa makatapos ako ng elementarya. Nais ko sanang mag-aral ng hayskul sa Don Bosco ngunit mahigit triple ang ng sweldo ng nanay ko yun kahit na pag sama-samahin ang lahat ng kinikita sa buong taon ay sadyang kulang talaga. Kaya napilitan akong mag-aral sa isang pampublikong paaralan ng Lungsod ng Mandaluyong, kung saan ang mga estudyane ay mga gago at basagulero. Napa isip lang ako na baka matutunan ko rin ang mga ugali ng mga tao rito. At baka hindi ko na matulungan pa ang aking pamilya.

Sa kabutihang palad, mayroong Don Bosco Youth Center o ang Oratoryong tinayo ni Don Bosco na inaalagaan ng mga pari at relihiyong Salesyano, kung saaan hinuhubog at pinalalaki ang mga kabataan ayon sa turo ni Don Bosco at ng Simbahan. Parang ito ang parte ng laro na naka shoot ka ng ka bola at pinagkaguluhan ka ng maraming tao. Naka kilala akong ng mga bagong kaibigan at kalaro. Dumating rin ang panahon na ang piling mo eh para kang nasa langit. Naranasan ko ring ma inlove nagsimula ito noong ako’y 1^st year hayskul nanginginig ang buong katawan sa sobrang takot. Sa pananatili

ko ng apat na taon sa hayskul, walo (8) ang aking naligawan at ni isa man lang sa kanila ay wala akong akong napasagot. Ngunit napaisip rin ako na baka hindi ako para sa buhay na ito. Nahikayat ako sa gawain ng mga Salesyano, nakikipaglaro, nakikipagkwentuhan at nagpapaka isip bata para sa mga kabataan. Sa aking pag mumuni mini mukhang nagugustuhan ko na talaga ang pumasok sa seminaryo ngunit hindi madali itong nais ko gayong panganay pa naman ako, at tanging ako lang ang inaasahan ng aking ina at mga kapatid na tatayong bagong padre de pamilya.

Nakatapos ako ng hayskul na ang nais ay ang mag-aral sa loob ng seminaryo. Wala na akong mapili at kung pipilitin ko ang sarili ko sa ayaw ko baka masayang lang. Muling bumalik ang aking pangungulila sa aking ama. Sa mga panahong ito utang na loob at konsensya ang kalaban ko kung aking itutuloy ko ang nais kong pumasok ng seminaryo. Para akong naglalaro na skydiving at tumalon ng eroplano ng walang parashoot.

Isa pang problema ang pambayad o ang financial problem mahal ang tuition fee sa Don Bosco. Mahal rin ang board & lodging sa seminaryo. Imbis na maka tulong ako sa kanila, dagdag problema pa. Hindi ko pa sila sinunod naging makasarili ako. Ngunit tinuloy ko ang aking nais ng walang utag na loob, ng walang konsensya, walang takot at walang pambayad.

Ngayon limang (5) buwan na ako sito sa seminaryo ganoon pari na ang aking nararamdaman. Dagdag pa ang hirap, pagod, puyat, isip, aral, at tila parang hindi ako susuko. Ganyan ba talaga ang buhay na nais ko at nais ng Diyos gayong walang naman akong natutulong sa kanila? Marami na akong nagawang pagkakamali at kasalanan ngunit hindi ako nag aalinlangang pumasok ng seminaryo at magbago dahil naniniwala ako na ang larong ito ay maipapanalo ko.